12 May 2008

သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ထံမွ ေပးစာ

ဒီေန႔ ေဒးဒရဲဘက္ကို သြားလွဴၾကတယ္ကြာ။ ေထာက္ပံ့ေရး ပစၥည္းေတြက ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မေရာက္ဘူး။ ကြမ္းၿခံကုန္းဘက္ကိုေတာ့ ေရာက္တယ္ကြာ။ ဒါေပမယ့္ ၾကားထဲက ရြာေတြကိုေတာ့ မေ၀ဘူးကြ။ ၾကားထဲမွာရွိတဲ့ ႐ြာေတြက ငတ္ေနၾကတယ္ကြာ။

အိမ္ေတြလဲ ေနစရာ မရွိ ၀တ္စရာ မရွိနဲ႔ ေတာ္ေတာ္သနားဖို႔ေကာင္းတယ္။ သူတို႔ကို လွဴတဲ့ပိုက္ဆံ ၅၀၀၀ ေလာက္ကိုကြာ တစ္ခါမွမကိုင္ဘူးဘူးတဲ့။ မုန္ေတြေ၀ေတာ့လဲ ဒီလိုမုန္႔ေတြ ျမင္ေတာင္မျမင္ဘူးဘူးတဲ့။ အဲဒီမုန္႔ဆိုတာ ငါတို႔လို သာမန္လူတန္းစားေတြေတာင္ ေပါေပါေလာေလာ ၀ယ္လို႔ရတဲ့ ဘီစကစ္ေတြပါကြာ။

ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းေတြမွာလဲ တစ္ခ်ိဳ႕ အစားေသာက္ေတြဆို သိုးေတာင္သိုးေနၿပီ။ မနက္ထဲက ေ၀မယ္ဆိုၿပီး တန္းစီခိုင္းထားတာ ငါတို႔ ျပန္လာတဲ့ညေနအထိ ေ၀ေတာင္မေ၀ရေသးဘူး။

အာဏာပိုင္ေတြက ေတာ္ေတာ္ရက္စက္ေနၾကတာကြာ။ ျပည္သူေတြဆီ အျပည့္အ၀မရာက္ဘူး။

ငါဆို မ်က္ရည္ေတာင္က်ခ်င္တယ္။ မနည္းထိန္းထားရတယ္။ သူတို႔ဆီ တိုက္ရိုက္လွဴမယ္ဆိုေတာ့လဲ မရဘူး။ အစိုးရဆီကိုပဲ အပ္ရမယ္တဲ့။ ေတာ္ေတာ္စိတ္ထားယုတ္တဲ့သူေတြ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း စာကိုဖတ္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ကိုယ္ေတြ႔ ေတြ႔ျမင္လာခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ဘယ္လိုခံစားရမလဲဆိုတာ ကိုယ္ခ်င္းစာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ လူေတြ နယ္ေတြမွာ ကိုယ္တုိင္သြားၿပီး ကူညီေပးႏိုင္တာဟာ အေကာင္းဆံုးနဲ႔ အထိေရာက္ဆံုးပါပဲ။ ဟို လူ႔ငႏြားေတြကေတာ့ ရွင္းျပလည္း ဘာမွ နားလည္မွာ မဟုတ္သလို ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္လည္း ရွိမယ့္ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး။

သူငယ္ခ်င္း ... မင္းတို႔ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြအတြက္ ငါ အရမ္းဂုဏ္ယူပါတယ္ကြာ။

No comments:

Post a Comment

Thanks for your comment.