မအိုေသာေမတၱာ

သြယ္မွ်င္ရွည္လ်ား
ဆံပင္မ်ားလည္း၊ ေငြသားျဖဴဆြတ္
ျပတ္၍ကၽြတ္ၿပီ။

ၾကည္လင္လဲ့ရႊန္း
မ်က္နက္၀န္းလည္း၊ ေတာက္ထြန္းမျဖာ
မွဳန္မွိဳင္းရွာၿပီ။

ပုလဲသြယ္စီ
သြားတုိ႔သည္လည္း၊ မညီယိုင္နဲ႔
က်ိဳးေၾကြပဲ့ၿပီ။

ေဖာင္းမို႔ႏုညက္
ပါးႏွစ္ဘက္လည္း၊ ခ်ိဳင့္ကြက္လွိဳင္းကြန္႔
လိပ္ကာတြန္႔ၿပီ။

ေၾသာ္ ... ဆင္းရုပ္သြင္ႏွင့္
ပ်ဳိစဥ္ရြယ္ႏု၊ အလွစုကို
ထုေတာင္းႏွိပ္စက္၊ ဇရာဖ်က္၍
ပ်က္စီးယုိယြင္း၊ အိုမင္းခဲ့ရပါေသာ္လည္း။

ေမတၱာမြမ္းထံု
၀မ္းၾကာငံုမွာ၊ ယွက္ရံုေထြးရစ္
သားရင္ႏွစ္ကို၊ ခ်စ္ၾကင္နာေသာ
သံေယာဇဥ္ကား၊ တားဆီးႏွိပ္စက္
ပ်က္စီးယိုယြင္း၊ အိုမင္းေလေအာင္
စြမ္းေဆာင္ဖို႔ငွာ၊ သည္ခ်ိန္ခါတြင္
ဇရာမတတ္ႏုိင္ ေခ်တကား။

ေနာင္၀င္းထြန္း (မံုရြာ)

ေငြတာရီ မဂၢဇင္း
အမွတ္ ၂၄၂ ၾသဂုတ္လ ၁၉၈၀

ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ႏွစ္သက္မိတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ သားသမီးေတြအေပၚထားရွိတဲ့ မိဘေမတၱာဆိုတာ "ဇရာ" ဆိုတဲ့ အိုမင္းမွဳေတာင္ မတားဆီး မပိတ္ပင္ႏုိင္ဘူးဆိုတဲ့ သေဘာကို သက္ေရာက္ပါတယ္။ သည္မွ်ႀကီးမားလွတဲ့ ေက်းဇူးေတြ၊ ေမတၱာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ အသက္ရွင္ေနတုန္းမွာ အကုန္ျပန္မဆပ္ႏုိင္ရင္ေတာင္မွ ကိုယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ဘက္က အခ်ိန္ေပးၿပီး ဆပ္သြားဖို႔ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သားသမီးတုိင္းရဲ႕ တာ၀န္ပဲ မဟုတ္ပါတကား။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ အရမ္းတိုေတာင္းလြန္းပါတယ္။ တကယ့္ကို တိုတိုေလးပါ။